Դդումը փոքր էր։ Նա մայրիկին ասում էր, որ գնան թեյախմության, բայց մայրիկը ասաց , որ ոչ չենք կարող։ Տասը տարի անց մայրիկը և հայրիկը գնացին Լոնդոն և Դդումը մնաց մենակ և ասաց․ <<ուռաաաաաաաաաաաա>>: ՈՒթ տարի անցավ և ծնողները չվերադարձան։ Նա շատ անհանգստացավ։ Այդ ամենից հետո իրեն ընկերներ գտավ և կանչեց իրենց տուն։ Մի լավ կերան, խմեցին, պարեցին։ Դդումը շատ-շատ ուրախացավ և ընկերները շնորհակալություն հայտնեցին և ուրախ-ուրախ գնացին։ Դդումը քնեց և մյուս օրը նա դուրս գնաց, որ մաքուր օդ շնչի։
Մարկ Վարդանյան/MV 