Ուիլի Ուոնկան մենակ կանգնած էր գործարանի բաց դարպասների ներսում: Եվ ինչպիսի՜ արտասովոր փոքր մարդ էր նա:Գլանաձև սև գլխարկեր դրել , հագին մուգ մանուշակագույն թավշե ֆրակ էր: Տաբատը ՝ մուգ կանաչ:Ձեռնուցները ՝ մոխրագույն ու մարգարտափայլ:Իսկ ձեռքին՝ ոսկե գլխարկով ընտիր ձեռնափայտ:Իսկ պսպղուն աչքերը , թվում էր , թե անընդհատ քեզ են նայում:զակը ծածկում էր խնամված սև այծամորուսը:Ամբողջ դեմքը ուրախությունից ու ծիծաղից փայլում էր:Եվ ի՜նչ ճարպիկ էր երևում: Ի՜նչ աշխույժ , կայտառ ու կենսախինդ մարդ էր:Բոլորին ուղեկցեց «Շոկոլադե սրահ» Գործարանը նման էր լաբիրինթոսի:Ջո պապիկը Չարլիին անընդհատ ասում էր . -Ձեռքս բաց չթողնես:Ուոնկայի «Շոկոլադե սրահը» մեծ է նույնիսկ ֆուտբոլի դաշտից:
Չարլին շատ տպավորված էր:
Մարկ Վարդանյան/MV 