ԱՆՀԱՂԹ ԱՔԼՈՐԸ

Լինում է, չի լինում՝ մի աքլոր է լինում։ Էս աքլորը քուջուջ անելիս՝ մի ոսկի է գտնում։ Կտուրն է բարձրանում, ձեն տալի․

— Ծուղրուղո՜ւ, փող եմ գտե՜լ․․․

Թագավորը լսում է, իր նազիր—վեզիրին հրամայում է՝ գնան, խլեն, բերեն։

Նազիր—վեզիրը գնում են, խլում, բերում։

Աքլորը կանչում է․

— Ծուղրուղո՜ւ, թագավորն ինձանով ապրե՜ց․․․

Թագավորը ոսկին ետ տալիս է իր նազիր—վեզիրին, ասում է․

— Ետ տարեք, իրեն տվեք, թե չէ՝ աշխարհքովը մին կխայտառակի մեզ էդ անպիտանը․․․

Նազիր—վեզիրը ոսկին տանում են, ետ տալի աքլորին։

Աքլորն էլի կտուրն է բարձրանում․

— Ծուղրուղո՜ւ, թագավորն ինձանից վախե՜ց․․․

Թագավորը բարկանում է, իր նազիր-վեզիրին հրամայում է․

— Գնացե՛ք,— ասում է,— բռնեցեք էդ սրիկային, գլուխը կտրեցեք, եփեցեք, բերեք, ուտեմ, պրծնեմ դրանից։

Նազիր—վեզիրը գնում են աքլորին բռնում, որ տանեն։ Տանելիս կանչում է․

— Ծուղրուղո՜ւ, թագավորն ինձ հյուր է կանչել ուտել՜ու…

Էս նազիր-վեզիրի բերանները բաց է մնում ,աքլորն էլ կտցահարում է և փախչում:

Նազիր-վեզիրը առանց աքլորի գնում ենարքայի մոտ ու ասում են.

-Այ արքա ջան էս աքլորը շատ խորամանկ է:

Արքան մտածեց ու ասեց.

-Այ հիմարներ ոնց կարող է աքլորը խորամանկ լինի:

Նազիլ-վեզիրը ասում են

-Դե՝ էդպես ստացվեց….

Մյուս օրը էլի աքլորը գոռում է.

– Ծուղրուղո՜ւ, հե՜յ լսեք և ականջներիդ օղ արեք, արքան շատ վտանգավոր մարդ է, երբ որ գնաք իր մոտ անպայման կհագնեք անկրականցիք շորեր:

Արքան լսեց , սաստիկ զայրացավ, բայց հասկացավ,որ աքլորը իր խելքի բանը չի…….