Արևմտահայրենից փոխադրում արևելահայերենի
-Կճախրի՜- ծափ տվեց Վաչիկը
Մէ՜,մէ՜, մէ՜,- ուրախացան ուլիկները:
Չալիկը մոտեցել էր հովիվին և պոչը քսում էր նրա ոտքերին նա եւս ուրախ էր։Դրանից հետո Վաչիկը երբեմն մի սև կետ էր տեսնում երկնքում։
– Գիտե՞ս, Չալիկ – ժպտալով ասում էր նա,արծիվն է․ մեզ է հսկում․արծիվը սրատես է։ Ամառ էր ։ Ոլիկները նորից արածում էին , իսկ Վաչիկը մուշ-մուշ քնած էր փափուկ խոտերի վրա։Հանկարծ աղմուկ լսվեց,կարծես գավազանով ժայռին կխփեին։Վաչիկը աղմուկից արթնացավ ու շուրջը նայեց․ժայռի վրա ահագին օձ տեսավ,որի գուխը ջախջախված էր։ Հետո տեսավ արծվին, որը կտուցը կսրբեր խոտերի վրա․ նա ամեն ինչ հասկացավ․․․Վաչիկը գրկեց արծվին ու շոյեց նրա թևերը,մեջքը ․․․
Իսկ Չալիկը մայում էր․
-Մէ՜,մէ
Մարկ Վարդանյան/MV 