Երազանք
Մարդիկ,երեխաները և ծերերը .Ունեն երազանք, նրանց երազանքները շա՜տ տարբեր են ու հետաքրքիր:Եթե երեխա ես, երազիր ավելի ու ավելի շատ,բայց հանկարծ երազանքը չխառնես իրական կյանքի հետ…
Ժպիտը
ժամանակին ժպիտը երեխեքի դեմքին անվերջ էր,բայց մեծանալու հետ մենք ավելի ու ավելի տխուր բաներ ենք հասկանում :Օրինակ՝հասկանում ենք, որ մեզ հարազատ մարդկանց ենք կորցնում….Ժպտացեք քանի կարող եք…
Մայրիկն ինձ կյանք տվեց,նա միշտ խնամում է ինձ ու ուրախացնում:Մայրիկը մեզ հետ է ամբողջ կյանքում:Նա է կյանքի իմաստը,կյանքի գույնը:Ես կնվիրեի նրան ամբողջ lաշխարհը՝ ծայրից ծայր…Հարգեք ձեր մայրիկներին,որովհետև կյանքը մի հատ է:❤️
Ժամանակին մի երեխա կար, անունը՝ Դոպսոն։Դոպոնը ապրում էր մի երկրում, որտեղ աշունը հինգ տարին մեկ էր լինում, երեխան շա՜տ էր սիրում աշունը և անհամբեր,սպասում էր այդ տարուն ։Մի անգամ Դոպսոնը որոշեց դուրս գա, ըկերների հետ խաղա։Նա իջավ և ինչ տեսա՜վ, ընկերները կանգնած նայում էին աշնան թափվող տերևներին,բոլորր տրևները ընկան՝ բացի մեկից, որը ծառի կատարին նստել ու չէր ուզում իջնել։Երբ այդ տերևը ընկավ Դաֆը տերևը բռնեց և նվիրեց Դոպսոնին։ Դոպսոնը այդ տերևը խնամքով պահեց իր հուշատետրում ։Նրա ընկերներն էին՝Մարտը,Դաֆը,Տեդը,Թիմը։Նա իր ընկերների հետ ծանոթացել էր աշնանը, նրանք արդեն հինդ տարի է իրար հետ էին ,բայց այս աշնանը նա պետք է տեղափոխվեր ուրիշ երկիր ։ Դոպսոնը հուզված ընկերներին հրաժեշտ տվեց և մեկնեց․․․
Քսան տարի հետո․․․
Դոպսոնը արթնացավ և արագորեն դասավորեց իրերը և հանկարծ տեսավ այն տերևը, որ իրեն էր նվիրել Դաֆը։Նա շատ ուրախացավ, ու հիշեց ընկերներին։Դուպոնը աշխատաքի ճանհապարին նկատեց Դաֆին, , նրանք իրար շատ էին կարոտել գրկեցին իրար ,բարևեցին, և գնացին Դոպսոնի տուն։
Դաֆը հարցրեց
—Դու պահե՞լ էս իմ նվիրած տերևը—
Դոպսոնը պատասխանի փոխարեն ընկերոջը մեկնեց հուշատետրը․․․
Նրանք իրար պատմելու շատ բան ունեին․․․․
Սա իրական ընկերությունն է․․․
Հեղինակ ՝Մարկ Վարդանյան
Photos by MV-Mark Vardanyan
Մարկ Վարդանյան/MV 