Մայրիկն ինձ կյանք տվեց,նա միշտ խնամում է ինձ ու ուրախացնում:Մայրիկը մեզ հետ է ամբողջ կյանքում:Նա է կյանքի իմաստը,կյանքի գույնը:Ես կնվիրեի նրան ամբողջ lաշխարհը՝ ծայրից ծայր…Հարգեք ձեր մայրիկներին,որովհետև կյանքը մի հատ է:❤️
Ժամանակին մի երեխա կար, անունը՝ Դոպսոն։Դոպոնը ապրում էր մի երկրում, որտեղ աշունը հինգ տարին մեկ էր լինում, երեխան շա՜տ էր սիրում աշունը և անհամբեր,սպասում էր այդ տարուն ։Մի անգամ Դոպսոնը որոշեց դուրս գա, ըկերների հետ խաղա։Նա իջավ և ինչ տեսա՜վ, ընկերները կանգնած նայում էին աշնան թափվող տերևներին,բոլորր տրևները ընկան՝ բացի մեկից, որը ծառի կատարին նստել ու չէր ուզում իջնել։Երբ այդ տերևը ընկավ Դաֆը տերևը բռնեց և նվիրեց Դոպսոնին։ Դոպսոնը այդ տերևը խնամքով պահեց իր հուշատետրում ։Նրա ընկերներն էին՝Մարտը,Դաֆը,Տեդը,Թիմը։Նա իր ընկերների հետ ծանոթացել էր աշնանը, նրանք արդեն հինդ տարի է իրար հետ էին ,բայց այս աշնանը նա պետք է տեղափոխվեր ուրիշ երկիր ։ Դոպսոնը հուզված ընկերներին հրաժեշտ տվեց և մեկնեց․․․ Քսան տարի հետո․․․ Դոպսոնը արթնացավ և արագորեն դասավորեց իրերը և հանկարծ տեսավ այն տերևը, որ իրեն էր նվիրել Դաֆը։Նա շատ ուրախացավ, ու հիշեց ընկերներին։Դուպոնը աշխատաքի ճանհապարին նկատեց Դաֆին, , նրանք իրար շատ էին կարոտել գրկեցին իրար ,բարևեցին, և գնացին Դոպսոնի տուն։ Դաֆը հարցրեց —Դու պահե՞լ էս իմ նվիրած տերևը— Դոպսոնը պատասխանի փոխարեն ընկերոջը մեկնեց հուշատետրը․․․ Նրանք իրար պատմելու շատ բան ունեին․․․․ Սա իրական ընկերությունն է․․․